این پرامپت پرتره حرفهای یه قالبه، نه یه صحنه ثابت. جای مکان توش خالی گذاشته شده و هر جایی بنویسی همونجا پرترهت گرفته میشه. خروجی حس عکس یه عکاس واقعی رو داره نه تصویر ساخته هوش مصنوعی. صورت خودت دست نمیخوره و فقط نور و لنز و فضا عوض میشن.
با پرامپت پرتره حرفهای چی تحویل میگیری؟
یه قاب عمودی ۴:۵ از نیمتنه با پسزمینه جدا شده ولی هنوز خونا. نمونه ما یه کافه کنار پنجره بزرگ سر بعدازظهره با نور نرم از سمت چپ. صورت کامل توی صفحه فوکوسه و بافت پوست و تار مو پیداست. متن پرامپت پرتره حرفهای صریح میگه کلمه حرفهای فقط نور و لنز رو توصیف میکنه نه صورت. اگه این سبک رو دوست داری، بقیه نمونههای آماده گالری رو هم ببین.
جای مکان رو چطور پر کنی
اسم خالی یه شهر بهت پستکارت میده. متن یه بند راهنما داره که میگه چهار چیز بنویس: کجا، چه ساعتی، پشت سرت دقیقا چی هست، و نور از کدوم طرف میاد. مثلا بهجای «پاریس» بنویس کوچه باریک پاریس سر غروب، نمای سنگی کرکرهدار هشت متر پشت سر، آفتاب کمارتفاع از چپ. همین چهار تا جمله فرق بین یه عکس واقعی و یه پسزمینه چاپیه. اگه ساعت رو ننویسی، مدل معمولا ظهر آفتابی میسازه که سختترین نور برای پرترهست.
چرا عمق میدان زیاد به ضرر شباهته
خیلیا مینویسن پسزمینه رو تا ته محو کن، ولی محو شدید روی صورت هم اثر میذاره و همون ظاهر پلاستیکی رو میسازه. متن بهجاش دیافراگم حدود f/2.8 رو میگه و صریح قید میکنه هر دو چشم و بینی و دهان داخل صفحه فوکوس بمونن و محو شدن از پشت گوش شروع شه. پسزمینه جدا میشه ولی هنوز معلومه کجایی. درباره خود این محو شدن هم توضیح ویکیپدیا درباره بوکه رو ببین.
چی رو توی خروجی پرامپت پرتره حرفهای چک کن
اول صورت رو با عکس خودت مقایسه کن، مخصوصا فاصله چشمها و فرم فک. بعد ببین هر دو چشم واقعا تیزن یا یکیشون رفته توی محو. سراغ نور برو و ببین منبعش توی صحنه توجیه داره یا از هوا اومده. آخر هم دنبال نوشته اضافه روی تابلو و فنجون بگرد، چون متن همه سطحها رو خالی خواسته. حروف مندرآوردی سریعترین راهیه که یه عکس فیک به نظر بیاد.
برای شروع عکست رو آماده کن و بعد مکان دلخواهت رو جای متغیر بنویس. یه پرامپت واحد برای ساحل و کافه و خیابون و کتابخونه جواب میده. فقط یادت باشه بند مکان رو کامل پر کنی وگرنه پسزمینه بیروح درمیاد. پرامپت پرتره حرفهای بقیه قیدها رو خودش داره و تو فقط مکان رو عوض میکنی.
