این پرامپت پرتره استودیویی یه عکس سیاه و سفید روی زمینه کاملا مشکی میسازه. سوژه برعکس روی یه صندلی ساده نشسته و ساعدش رو پشتی گذاشته. دوربین کمی پایین‌تر از خط چشمه و رو به بالا، ولی خیلی ملایم. زمینه هیچ نوری نمیگیره و کاملا سیاه میمونه، بدون درز و بدون طیف.
با پرامپت پرتره استودیویی چی تحویل میگیری؟
یه قاب عمودی ۴:۵ از نیم‌تنه که لبه بالایی پشتی صندلی پایین کادر رو قطع میکنه. یه نور کلید بزرگ و نرم کمی بالای خط چشم صورت رو مدل میکنه و دو تا نور لبه از پشت شونه‌ها میان. نگاه مستقیم توی لنزه و لب‌ها بسته‌ن. یه فیل ضعیف هم سمت مقابل هست که سایه رو باز و خونا نگه میداره. لبه بالایی پشتی هم یه خط افقی تمیز پایین کادر میسازه. اگه این سبک رو دوست داری، بقیه نمونه‌های آماده گالری رو هم ببین.
زاویه از پایین سریع‌ترین راه خراب کردن چهره‌ست
هر چی دوربین پایین‌تر بره، فک پهن‌تر و پیشونی کوتاه‌تر و سوراخ بینی بازتر به چشم میاد. متن برای همین سقف گذاشته: فقط ده تا پونزده درجه، اون هم با لنز پرتره نه لنز واید. همین دو تا قید حس اعتماد به نفس رو نگه میداره بدون اینکه صورت عوض شه. پرامپت پرتره استودیویی نوع لنز رو هم مشخص کرده تا واید کار دست چهره نده.
لباس تیره روی زمینه مشکی بدون نور لبه گم میشه
این کلاسیک‌ترین اشتباه این نوع عکسه. متن دو تا نور لبه پشت شونه‌ها گذاشته که یه خط روشن دور مو و شونه و بازو میکشن تا سوژه از سیاهی جدا شه. پارچه هم باید سطح واقعی داشته باشه، مثل پشم نازک یا کرپ، نه یه سیاهی تخت. درباره خود این شاخه از عکاسی هم توضیح ویکی‌پدیا درباره عکاسی تک‌رنگ رو ببین.
چی رو توی خروجی پرامپت پرتره استودیویی چک کن
اول ببین پوست وسط طیف خاکستری مونده یا سفید و بی‌جون شده. بعد لبه شونه و مو رو نگاه کن که از زمینه جدا باشه. سراغ زمینه برو و مطمئن شو هیچ لکه روشن و درز و طیفی توش نیست. آخر هم چشم‌ها رو چک کن که هر دو تیز باشن و یه بازتاب نور تمیز داشته باشن. دست‌ها هم روی لبه پشتی کامل پیدان و انگشت‌ها بدشکل نشدن.
برای شروع یه کراپ درشت از صورتت بفرست، چون سیاه و سفید رنگ رو به عنوان سرنخ شناخت حذف میکنه و فقط فرم میمونه. پرامپت پرتره استودیویی رنگی هم جواب میده و فقط کافیه بند تک‌رنگ رو برداری. پرامپت پرتره استودیویی روی مرجع مرد هم همون‌قدر خوب جواب میده. صندلی رو هم میتونی با یه چهارپایه عوض کنی.
