این پرامپت مینی می یه صحنهی بامزه و گرم میسازه. تو تو کادر لبخند میزنی و یه نسخهی کوچولوی انیمیشنی از خودت رو کف دستت نگه داشتی. اون شخصیت کوچیک سهبعدی و به سبک پیکساره: چشمهای درشت، دهن باز و خندون، دستها بالا و ژست سرزنده. لباسش هم دقیقا مثل لباس خودته. پسزمینه یه بوکهی طلایی نرم و گرمه.
پرامپت مینی می چه چیزی تحویل میده
خروجی دو تا جنس کاملا متفاوت رو کنار هم میذاره. صورت واقعی تو با منافذ پوست و تار ریش فتورئالیستیک درمیاد. شخصیت کوچیک ولی جنس تمیز و صیقلی انیمیشن رو داره، با سایههای نرم. همین تضاد جنس، کل جذابیت کاره. نور گرم استودیویی از یه سمت میاد و یه رشته نور لبهی شونه رو جدا میکنه.
چه عکسی بدی
یه عکس واضح و رو به دوربین بده که صورت کامل باشه. مدل باید هم چهرهی واقعی و هم نسخهی کارتونیش رو از همین یه عکس دربیاره. پس هرچی چهره تو مرجع بزرگتر و روشنتر باشه، شباهت اون آدمک کوچیک هم بیشتر میشه. لبخند تو عکس مرجع لازم نیست، متن خودش لبخند رو میخواد.
چرا این پرامپت مینی می روی دست تاکید داره
نگه داشتن یه شیء کوچیک تو دست، پرخطرترین بخش این صحنهست. مدلها همینجا انگشت اضافه میسازن یا آدمک رو تو هوا معلق میذارن. متن اصلی میگفت آدمک رو از مو بگیر، که هم بدریخته هم آناتومیش گیر داره. عوضش کردیم به کف دست باز. یه بند جدا هم میگه پنج انگشت کامل باشه و آدمک واقعا رو دست بشینه، نه شناور.
چند تا تغییر که جواب میده
رنگ لباس رو عوض کن، ولی حتما هر دو نسخه رو همرنگ نگه دار. متن روی این قید تاکید داره چون همون چیزیه که آدمک رو بهت وصل میکنه. حالت آدمک رو هم میتونی عوض کنی، مثلا دست تکون بده یا نشسته باشه. فقط بند تضاد جنس رو دست نزن، چون اگه برداری مدل هر دو رو یکجور میکشه و کل ایده میپره.
پسزمینه رو هم میتونی عوض کنی. مثلا یه اتاق کار با نور پنجره یا یه دیوار ساده. همین پرامپت مینی می با هر دو تا خوب درمیاد. فقط عمق کم و بوکه رو نگه دار، چون اگه پسزمینه واضح بمونه چشم میره سراغ اون و آدمک کوچیک گم میشه.
یه نکتهی آخر: این پرامپت مینی می برخلاف بقیهی گالری، عمدا نصفش واقعی و نصفش انیمیشنه. پس اگه خروجی کامل کارتونی شد، یعنی بند فتورئالیستیک بودن صورت گم شده. برای جزئیات فنی مدل تصویر جمینای هم معرفی رسمی گوگل رو بخون. بقیهی نمونهها هم تو گالری پرامپتهای آمادهی برد هست.
