این پرامپت مرکز اعصاب روان یه عکس طنز و واقع‌گرایانه میسازه. تو با روپوش آبی بیمارستان رو صندلی انتظار نشستی، دستت زیر چونه‌ت و یه حالت خسته و بامزه داری. بالای سرت هم یه تابلوی فارسی دقیق نصب شده. سخت‌ترین بخش این پرامپت نوشته فارسیشه، برای همین هر حرفش رو جدا توضیح دادیم تا مدل شکل من‌درآوردی نکشه.
با پرامپت مرکز اعصاب روان چی تحویل میگیری؟
یه قاب عمودی ۳:۴ از سر تا ران. راهروی بیمارستان با دیوار کرم و سنگ خاکستری، یه میز پذیرش تو پس‌زمینه چپ و یه نفر با روپوش پزشکی تو عمق راهرو. بالای سرت تابلوی «مرکز اعصاب روان» با یه آیکون سر و مغز کنارش، و یه گلدون سفید با برگ سبز سمت راست قاب. صندلی انتظار هم دسته مشکی و فریم فلزی داره، درست مثل صندلی‌های واقعی بیمارستان. اگه این سبک رو دوست داری، بقیه نمونه‌های آماده گالری رو هم ببین.
چرا نوشته فارسی رو حرف به حرف جدا کردیم
مدل‌های تصویری فارسی رو اغلب خراب می‌کنن، چون هم چسبیده‌ست هم راست به چپ. پرامپت مرکز اعصاب روان برای همین هر کلمه رو با حروف تفکیک‌شده نوشته: مرکز، اعصاب، روان، هر کدوم جدا. متن صریح میگه اگه حروف تمیز درنمیاد تابلو رو بزرگ‌تر کن، نه اینکه شکل من‌درآوردی بکشه. درباره خود این نوع طراحی تابلو هم توضیح ویکی‌پدیا درباره تابلونویسی رو ببین.
عکس صحنه فقط برای چیدمانه
عکس دوم فقط صحنه و پوز و زاویه دوربین رو میده. جنسیت و آرایش و مدل موی آدم تو عکس دوم هیچ‌وقت نمیاد رو صورت تو. متن صریح این تفکیک رو کرده تا مدل قاطی نکنه کدوم عکس برای هویته و کدوم فقط برای صحنه. پرامپت مرکز اعصاب روان همین جدا کردن رو کل مسیرش نگه میداره.
چی رو توی خروجی پرامپت مرکز اعصاب روان چک کن
اول تابلوی بالای سرت رو بخون، باید دقیقا «مرکز اعصاب روان» باشه بدون حرف اضافه. بعد پوستر دیوار چپ رو چک کن، دو خط «سلامت روان» و «حق همه انسان‌هاست». سراغ دستبند مچت برو، نباید متن جعلی خواندنی روش باشه. آخر هم عمق میدان رو نگاه کن، نباید پس‌زمینه انقدر محو باشه که تابلوها ناخونا شن. نور راهرو هم باید ترکیبی از نور محیط و فلورسنت باشه، نه یه نور سینمایی اغراق‌شده.
برای شروع یه عکس واضح از صورتت بفرست. عکس صحنه رو هم میتونی از هر عکس شبیه این حال و هوا انتخاب کنی، فقط مطمئن شو زاویه و ژست واضحه و صورت اون عکس رو نمیخواد شبیه خودت باشه.
