این پرامپت ملاقات با کودکی یه عکس احساسی میسازه که خودت به عنوان بزرگسال، کنار نسخه شش هفت ساله خودت، روی یه پله سنگی تو یه باغ تاریک نشستی و به هم نگاه میکنید. اگه فقط یه عکس بزرگسالی داری، مشکلی نیست. خود متن نسخه کودکی رو با قاعده میسازه، نه با حدس الکی. اگه عکس کودکی واقعیت رو هم داری، پرامپت ملاقات با کودکی از همون استفاده میکنه.
با پرامپت ملاقات با کودکی چی تحویل میگیری؟
یه قاب عمودی ۲:۳ که هر دو نفر از سر تا نوک کفش توش دیده میشن. بزرگسال سمت چپ، کودک سمت راست، هر دو دستشون رو زانوشونه. نور گرم و ملایمی شبیه فلاش دوربین از جلو میتابه و پس‌زمینه باغ تاریک محو میمونه، ولی هر دو صورت کاملا واضح و روشن میمونن. اگه این حال و هوا رو دوست داری، بقیه نمونه‌های آماده گالری رو هم ببین.
چرا صورت بچه نباید فقط کوچیک‌شده صورت بزرگسال باشه
این مهم‌ترین قید کل متنه. صورت بچه شش هفت ساله با بزرگسال فرق ساختاری داره. گونه پرتر، بینی کوچیک‌تر و کمتر برجسته، فک کم‌مشخص‌تر، پیشونی گردتر و نسبت سر به بدن بزرگ‌تر. متن صریح میگه رنگ چشم و فرم ابرو و رنگ مو همون بزرگسال بمونه. تناسبات صورت هم باید واقعا مال یه بچه باشه، نه یه بزرگسال کوچیک‌شده. درباره خود این مفهوم روانشناسی هم توضیح ویکی‌پدیا درباره کودک درون رو ببین.
دو نفر جدا، نه یه صورت ترکیبی
تله دیگه اینه که مدل دو تا صورت رو با هم قاطی کنه و یه چهره میانی بسازه. متن صریح این رو ممنوع کرده. هر دو نفر باید مجزا و قابل تشخیص باشن، در عین اینکه واضحا یه آدمن تو دو تا سن مختلف. نور و رنگ‌بندی هم باید رو هر دو نفر یکسان بیفته. وگرنه انگار دو تا عکس جدا کنار هم چسبیده شدن و کل حس صمیمیت صحنه از بین میره.
چی رو توی خروجی پرامپت ملاقات با کودکی چک کن
اول رنگ چشم و فرم ابرو رو بین بزرگسال و کودک مقایسه کن. باید یکی باشن. بعد ببین صورت کودک واقعا گردتر و نرم‌تره یا فقط یه نسخه کوچیک از صورت بزرگساله. سراغ نور برو و مطمئن شو هر دو نفر با یه رنگ و شدت نور روشن شدن. آخر هم هر دو دست رو بشمار، باید پنج انگشت داشته باشن و روی زانو باشن.
برای شروع یه عکس واضح از خودت بفرست، ترجیحا از روبرو. اگه عکس کودکی خودت رو هم داری بفرست تا اون نسخه دقیق‌تر دربیاد. وگرنه پرامپت ملاقات با کودکی خودش با قاعده یه نسخه باورپذیر میسازه و کاری به حدس زدن نداره.
